doktrinasyon

Reuters tarafından 1990'lı yıllarda yapılan "Bilgi için Ölmek" başlıklı araştırmada şöyle deniliyordu; Her üç kişiden ikisi, iş arkadaşları arasında yaşadığı gerginliği ve iş tatminini kaybetmelerini aşırı bilgi yüklenmesi ile ilişkilendirmişti. Yüzde 62, aşırı bilgi yüklenmesi sebebiyle sosyal aktivitelerini iptal etmek zorunda kaldığını, Yüzde 60 ise, boş zaman aktiviteleri için genellikle çok yorgun olduklarını söylüyordu. Çalışmanın özeti şuydu; "Kişiler, bilgi kanallarının saldırısıyla karşı karşıya kaldıklarında, bilgiyi yönetmek için basit rutinler geliştiremiyorlar."

🔸 "Eğitim ana-baba, devlet ve öğretmenin otoritesiyle yönlendirilirse, çocuğun iyiliğini yeterince gözeteceklerinden emin olamayan Russell sebebini de şöyle açıklar; Devlet çocuktan ulusal saygınlığı yüceltmesini ve iktidardaki yönetimi desteklemesini bekler. Öğretmen çocuktan okulunu yüceltmesini bekler. Ana-baba ise çocuktan aileyi yüceltmesini bekler. Çocuk, kendi yaşamını yönlendirecek deneyime sahip olmadığı için masumiyetini sömüren sinsi emellere yem olabilir." 🔸"Aşırı otoriter eğitim öğrenciler için zararlıdır, bu onları ya boynu bükük ya da isyankâr yapar."

🔸 En biçimlendirici on iki yılını okul olarak bilinen otoriter bir diktatörlüğün etkisi altında geçirdikten sonra, insanların gerçek bir demokrasiye katılmalarını nasıl bekleyebiliriz? 🔸 Soru sormamayı, düşünmemeyi, kendilerine ne yedirildiğini incelememeyi öğrendiler. 🔸 Bunun yerine itaatkar tüketiciler ve serbest piyasanın, şirketlerin egemen olduğu neoliberal ekonominin istekli köleleri haline geldiler. Seçim zamanı geldiğinde, kendi çıkarlarına aykırı olarak, zenginlerin davalarının en büyük baba destekçisi olarak oy vermeye -zahmet ederlerse- gidecekler. 📌 Okul, toplumdaki en güçlü, en tehlikeli ve en zararlı kurumdur.

🔶 Devlet eğitiminin zorunlu olmaması. ▫️Vatan millet şuurunu aşılamak ve okur-yazarlık için gerekli asgari düzeydeki bilgiler elbetteki verilmeli. ▫️Fakat bunlar az ve herhangi bir teşebbüsten sertifikasyon yoluyla dahi elde edilebilir. ▫️Zaten her halükarda devlete çocuğunu teslim edip kolay yoldan eğitiminin verilmesini isteyenler çoğunluk olacaktır. 🔶 Talebimiz bu perişan ve inanç anlayışımıza sığmayan, arkadaş ve öğretmen çevresinde ne tür muamelelere maruz kalacağını ön göremediğimiz yerlere çocuğumuzu emanet etmekte tereddüt yaşıyor olmamız. 🔸Çocukların psikolojik yapısının bozulması, çocuksu neşelerini kaybetmesi, eğitimden soğuması en büyük korkumuz. Maalesef ki çoklukla da şahit oluyoruz. 🔶 Milli olmayan eğitim sistemimiz, baştan aşağı perişan olmakla beraber daha ziyade Avrupa ve Amerikadan ithal olduğundan, milli değerlerimizi beslemek değil, yok edecek şekilde kurgulanmış. ▫️Koskoca bir ülkenin milyonlarca gencini, yüzde 99'unun yüzde 99 oranında kullanmayacağı bilgilerle manipüle edip, vakit ve ömür israfı milli bir şuuru ifade etmiyor. 🔶 "İsteyen, istediği eğitimi, istiyorsa almalı." 🔸Eğitim konusunda özel teşebbüslere devlet kontrolünde izinler sağlanmalı. ▫️Böylece rekabet teşvik edilip nitelikli eğitimciler, severek isteyerek çalışan öğrenciler kazanılabilir. ▫️Öğrenciler, zorunlulukların kalkmasıyla, kendi ilgi duyduğu sahalara yönelerek çok daha başarılı olabilir. ▫️Ayrıca isteyerek katıldığı eğitim sistemlerinde, zorlama olmadığı için aksül amel olmayacak, tercih ettiği dersleri ve ihtisası, severek, yüksek nitelikli olarak kazanabilecektir. 🔶Bir çocuğun istemediği bir şeyi yapmaya zorlanması ömür israfı dışında bir netice tahsil etmediği üniversite sınavlarında sıfır çeken öğrenci sayılarımızdan bellidir. ▫️Buna rağmen insanları mevcut eğitim sistemine zorlamak makul mü? Ömür israfı, kabiliyet israfı, milli sermaye israfı değil midir? 🔸 Dini muafiyetler gelişmiş ülkelerde tanınmaktadır. İnanç sistemimize uymayan dayatmalar, menfi bir şekilde araya karıştırılmış ideoloji ve sapık figürler ilkokul kitaplarında mevcuttur. 🔶 Dini muafiyet haklarımızın tanınması, istemediğimiz şeylerin çocuklarımıza empoze edilmemesini talep etmek en meşru haklarımızdandır. ▫️Mevcut eğitim sisteminin gözle görülen zararlarından sadece bir kaçı; 🔹Yaşıt olmayan arkadaş grupları, 🔹Fiziki şiddet, 🔹Psikolojik travmalar, 🔹Niteliksiz ve değer yargısı olmayan eğitimciler, 🔹Psikolojik istismar, 🔹Cinsel istismar, 🔹Kötü alışkanlıklar, 🔹Kötü ahlak, 🔹Aile değerlerinin asimilasyonu, 🔹Kişisel farklılıkların yok edilmesi, 🔹Tek düzelik, 🔹Hayat gayesini kaybetme, 🔹Eğitimden soğuma, 🔹Ümitsizlik, 🔹Umursamazlık, 🔹Zorunluluk ve baskıların hayat neşesini yok etmesi, 🔹İntihara eğilim, 🔹İnanç değerlerinin dezenformasyonu, ....... 🔶Tabiki hepimiz çocuğumuzun diploma sahibi olmasını, nitelikli bir eğitim almasını istiyoruz. ▫️Fakat manevi değerlerini kaybetmeden.. ▫️Hayat sevincini ve umudunu kaybetmeden.. ▫️Psikolojisi ve inanç değerleri bozulmadan.. ▫️Aile yapısına mahsus farklılıklar ve değerler yok edilmeden.. ▫️Zihin yapısı ve özgünlüğü manipule edilmeden... 🔶Bu sisteme dahil olmamayı istemek insan kalmayı istemek demek. 🔸Amacımız tercihen, uzaktan eğitim ya da kişisel teşebbüslerle diploma temin edilebilecek, zorunlu olmayan bir eğitim sisteminin sağlanması. 🔸Tercihini bu konuda kullanmak isteyenlere, fırsat sunulması, izinler verilmesi.

.. yazdığı kitapta kızını neden okula göndermediğinin gerekçelerini sunan Catherine Baker, 📌 Okulun kızının kendi iç enerjisini, doğuştan getirdiği bir takım güzel hasletlerini yok etmekten başka bir işe yaramayacağını, 📌 Kendisini ve hayatı tanımasına fırsat vermeyeceğini, 📌 Anlamadan bilgi sahibi olmak gibi saçma bir etkileşim içine sokacağını, 📌 Ceza ve disiplin kurallarıyla çocukların yıpratıldığı bu yerde kızının hırpalanmasına izin vermeyeceğini, 📌 İnsanları hakiki insanî ilişkiler gerçekleştirmekten uzak tutan okulların en etkili ideolojik baskı aracı olduğunu, 📌 Bu araca kızını kurban vermeyeceğini, belirtir.

🔸 Karşı olduğumuz şey eğitim değil eğitim sistemidir. 🔸 Eğitimin yegane yerinin okul olduğuna dair yaygın düşüncedir. 🔸 İnsanların kurumsal eğitime/ okullara mecbur tutulmasıdır. 🔸 Eğitim sisteminin insan doğasına aykırı tektipleştirici işleyiş tarzıdır. 🔸 Öğrencilerin, dolayısıyla da insanların siyasi, ekonomik ve ideolojik çıkarlara esir düşürülmesidir.

"Çoğu insan için insan hakları arttı ama çocuklar için azaldı." "Gerçekte, çocuklar okulda özgürlüklerinden, yetişkin suçluların cezaevinde olduğundan daha fazla yoksundur." "Neredeyse her an, tam olarak nerede olmaları ve ne yapmaları gerektiği söylenir. Konuşma özgürlükleri yasaklandı. Uymaları gereken kurallar konusunda hiçbir söz hakları yoktur. Bir kuralı ihlal etmekle suçlandıklarında, suçluluk, masumiyet veya cezalarının ne olduğunun belirlenmesinde yasal bir süreç yoktur. Geçen zaman içinde; Okul yılı uzadı. Okul günü uzadı. Ev ödevleri arttı. Teneffüsler hem zaman, hem de izin verilen özgürlük açısından azaltıldı. "Çocukların açık hava aktivitelerindeki düşüş için teknolojinin baştan çıkarıcı kalitesini suçlama eğilimindeyiz. Ancak çocuklarla yapılan anketler, izin verilirse arkadaşlarıyla dışarıda çok daha fazla zaman geçirmek istediklerini göstermiştir.

1- Yaşa dayalı olarak özgürlüğün reddedilmesi 2- Bir yanda utancı, diğer yanda kibiri teşvik etmek. 3- İşbirliği ve beslenmenin gelişimine müdahale 4- Kişisel sorumluluk ve öz-yönelim gelişimine müdahale. 5- Öğrenmeyi korku , tiksinme ve angaryayla ilişkilendirmek. 6- Eleştirel düşünmenin engellenmesi. 7- Beceri, bilgi ve düşünme biçimlerinin çeşitliliğinde azalma.

Çocuklar, doğal seçilim yoluyla kendi eğitimlerini kontrol etmek üzere tasarlanmıştır.